Znajomość gestów seksualnych może być przydatna zarówno przy próbie wywarcia wrażenia na płci przeciwnej, jak i odczytania sygnałów płynących stamtąd.
Repertuar gestów zalotnych mężczyzn jest dosyć ubogi – składają się na niego takie gesty jak : odwracanie ciała w stronę kobiety, wpatrywanie się w nią, poprawianie części garderoby, a także ‘postawa kowboja’ – wkładanie kciuków do przednich kieszeni (jest to swego rodzaju eksponowanie genitaliów).
Kobiety stosują większość tych samych gestów co mężczyźni, dodatkowo jednak używają wielu innych specyficznych sygnałów. Są to na przykład : eksponowanie szyi oraz nadgarstków, poprawianie włosów, zwracanie stopy w kierunku mężczyzny, lekko rozchylone, wilgotne usta, ‘zabawa’ podłużnymi przedmiotami (długopis, papieros), opieranie rąk o biodra, eksponowanie ud, zakładanie nogi na nogę.
Są też gesty których nie sposób kontrolować – na przykład rozszerzone źrenice informują o podnieceniu.

Dla wielu ludzi najciekawszą umiejętnością płynącą ze znajomości mowy ciała jest możliwość wykrycia kłamstwa. Rzeczywiście, do pewnego stopnia jest to możliwe, trzeba jednak pamiętać, że tak samo jak da się nauczyć rozpoznawania gestów kłamcy, tak samo można nauczyć się ich zafałszowania.
Wszyscy wiedzą, że jeśli ktoś kłamie, trudno jest mu patrzeć prosto w oczy, jego spojrzenie zwykle ucieka gdzieś na bok. To można jednak łatwo kontrolować. Kolejną sprawą są ręce. Jeśli są dobrze widoczne na wierzchu – albo ktoś mówi prawdę, albo umie dobrze udawać. Przy kłamstwie dłonie często unoszą się do twarzy – symulując drapanie się w okolicach ust, nosa, po karku, poprawianie włosów, poluźnianie kołnierzyka itp. 
Są także tak zwane mikrogesty, których właściwie nie można kontrolować i zawsze zdradzą kłamcę, jednak również trudno je dostrzec – mogą to być minimalne, krótkotrwałe drgania na twarzy, w okolicach oczu.

Podstawowymi gestami, którymi bardzo często odruchowo posługują się ludzie, są gesty otwartej lub zamkniętej postawy. W przybraniu takiej postawy udział biorą ręce lub nogi, a czasami ręce i nogi jednocześnie.
Jeśli ktoś rozchyla szeroko ręce, gestykuluje nimi, trzyma je na widoku, pokazując wierzch dłoni – przybiera postawę otwartą. Taka postawa informuje nas o szczerości intencji, otwartości, poczuciu bezpieczeństwa -  ogólnie pozytywnych odczuciach.
O postawie zamkniętej możemy wnioskować, jeżeli ktoś ma ręce skrzyżowane na piersiach, albo w inny sposób ‘osłania się’ nimi. Podobnie jest z nogami – jeśli są blisko siebie, albo skrzyżowane w kostkach – wszystko to świadczy o postawie zamkniętej. Jest to postawa negatywna lub defensywna – często wybierają ją ludzie, jeśli są do czegoś sceptycznie nastawieni, albo jeśli z jakiegoś powodu czują się niepewnie, wśród nowych sytuacji czy nieznanych ludzi.

Zwykle wyodrębnia się kilka stref, które rozciągają się wokół każdego człowieka. Do każdej z tych stref dopuszcza się tylko określonych ludzi.
Strefa publiczna – rozciągająca się zwykle od kilku metrów – zarezerwowana jest dla osób publicznych, których nie zna się osobiście.
Strefa społeczna – zwykle od 1 do 3 m – w nią ‘wpuszczamy’ dalszych znajomych, czy obcych, z którymi np. załatwiamy coś w pracy.
Strefa osobista – do 1 metra – jest to strefa przeznaczony dla bliższych znajomych, rodziny, przyjaciół
Strefa intymna – maksymalnie do 0,5 metra – najbliższa strefa, która naruszać mogą tylko bardzo bliskie osoby
 Dobrze jest znać ten podział na strefy i pamiętać o nim. Zwykle w miarę poznawania się, ludzie dopuszczają się kolejno do coraz bliższych stref. Jednak naruszenie czyjejś strefy intymnej zbyt szybko może doprowadzić do wycofania się, odebrania tego jako ataku, naruszenia komfortu. Różni ludzie mogą też mieć różnej wielkości strefy personalne.

W dzisiejszym świecie wypełnionym rozmowami za pośrednictwem Internetu czy telefonów komórkowym podstawowym środkiem komunikacji jest słowo. Mało kto zwraca uwagę na komunikację niewerbalną – mimikę twarzy, gesty, postawę ciała. A w rzeczywistości niekiedy z mowy ciała można wyczytać dużo więcej, niż ktoś mówi słowami. Podczas gdy zwyczajną, werbalną komunikacje ludzie mogą z łatwością kontrolować – z mową ciała już nie jest to takie proste. Nasze gesty i twarz zdradzają wszystkie ukryte zamiary. Trzeba tylko umieć te informacje odczytać. Ponadto, dzięki znajomości tajników komunikacji mowy niewerbalnej, można nauczyć się także odpowiednio zgrywać to, co chcemy powiedzieć, z tym, co pokazujemy niewerbalnie – i dzięki temu łatwiej uzyskać zamierzony efekt.
Znajomość mowy ciała z jednej strony więc jest przydatna do lepszego rozumienia innych ludzi, a z drugiej – do lepszej ekspresji samego siebie, a nawet wpływania na innych.